آبله میمونی یک بیماری ویروسی است که میتواند با علائمی مانند تب، سردرد، بدندرد، خستگی، گلودرد، تورم غدد لنفاوی و بثورات پوستی بروز کند. این ضایعات ممکن است ابتدا به شکل زخم سطحی ظاهر شده و سپس به تاولهای پر از مایع تبدیل شوند. در ادامه، ضایعات خشک شده، دلمه میبندند و میریزند.
علائم بیماری معمولاً ۱ تا ۲۱ روز پس از تماس ظاهر میشوند و اغلب ۲ تا ۴ هفته ادامه دارند.
راههای انتقال
انتقال بیماری میتواند از طریق:
- تماس مستقیم با ضایعات پوستی یا مخاطی
- تماس نزدیک و طولانی با فرد بیمار
- تماس با لباس، ملحفه یا وسایل آلوده
- تماس با حیوان آلوده یا ترشحات آن
اقدامات پیشگیرانه
برای کاهش خطر ابتلا و انتقال بیماری:
- شستوشوی مکرر دستها با آب و صابون
- استفاده از ضدعفونیکننده دست در صورت نبود آب و صابون
- پرهیز از تماس مستقیم با ضایعات پوستی
- خودداری از تکان دادن لباس و ملحفه آلوده
- تمیز و ضدعفونی کردن منظم سطوح و سرویس بهداشتی
- استفاده از وسایل شخصی جداگانه مانند حوله، لباس و ملحفه
مراقبت در منزل
در صورتی که بیمار نیاز به بستری نداشته باشد، باید تا زمان بهبود ضایعات، در منزل و ترجیحاً در اتاق جداگانه بماند. همچنین:
- تا حد امکان از تماس نزدیک با دیگران خودداری شود
- در صورت خروج از اتاق، ماسک طبی استفاده شود
- ضایعات پوستی تا حد امکان پوشانده شوند
- از دستکاری، خراشیدن یا ترکاندن تاولها پرهیز شود
- لباسها و ملحفههای آلوده با دقت و بدون تکان دادن شسته شوند
چه کسانی بیشتر در معرض عوارض هستند؟
- کودکان
- زنان باردار
- افراد دارای ضعف سیستم ایمنی
کاهش ناراحتی و مراقبت حمایتی
در فایل آمده است که برای کاهش درد میتوان از استامینوفن یا ایبوپروفن استفاده کرد. برای ضایعات دهانی نیز شستوشو با نرمالسالین توصیه شده است.
جمعبندی
رعایت بهداشت دست، پرهیز از تماس مستقیم با ضایعات، جداسازی وسایل شخصی بیمار و تمیز نگه داشتن محیط، از مهمترین راههای پیشگیری از انتقال آبله میمونی هستند. آموزش صحیح به بیمار و خانواده نقش مهمی در کنترل بیماری دارد.
